عادتش اين باشد كه تا صاحبش نرسد از شكار نخورد ، ولى اگر عادت به خوردن خون شكار داشته باشد يا به ندرت از شكار بخورد اشكال ندارد . ( دوم ) آن كه آن را بفرستند ، واگر از پيش خود دنبال شكار رود وحيواني را شكار كند ، خوردن آن حيوان حرام است ، بلكه اگر از پيش خود دنبال شكار رود وبعد صاحبش بأنك بزند كه زودتر آن را به شكار برساند ، اگرچه به واسطهء صداى صاحبش شتاب بكند ، بنا بر احتياط واجب بايد از خوردن آن شكار خوددارى نمايند . ( سوم ) كسى كه سگ را مى فرستد بايد مسلمان يا بچهء مسلمان باشد كه خوب وبد را بفهمد ، واگر كافر يا ناصب يا خارجي ويا بعضي از غلاتى كه در حكم كافرند سگ را بفرستد ، شكار آن سگ حرام است . ( چهارم ) وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد ، واگر عمدا نام خدا را نبرد آن شكار حرام است ، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد . ( پنجم ) شكار به واسطهء زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد ، پس اگر سگ شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد ، حلال نيست . ( ششم ) كسى كه سگ را فرستاده وقتي برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه ء سربريدن آن وقت نباشد ، به شرط آن كه در تأخير مسامحه نكرده باشد ، وچنانچه وقتي برسد كه به اندازه ء سربريدن وقت باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد ، حلال نيست . مسأله 2674 - كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتي برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد ، چنانچه مثلا به واسطهء بيرون آوردن كارد ومانند آن بدون مسامحه وقت بگذرد وآن حيوان بميرد ، حلال است ، ولى اگر چيزى همراه أو نباشد كه با آن سر حيوان را ببرد وحيوان بميرد ، حلال نمى شود ، واگر در اين حال سگ را وابگذارد كه آن حيوان را بكشد حلال مى شود . مسأله 2675 - اگر چند سگ را بفرستد وبا هم حيواني را شكار كنند ، چنانچه همهء آنها داراى شرطهايى كه در مسألهء " 2673 " گذشت باشند ، شكار حلال است ، و